Het is vandaag
Verhalen over faalangst door ouders en kinderen
Veel mensen, jong en oud, hebben ervaringen met faalangst. We zijn benieuwd naar die ervaringen. Laat ons weten hoe faalangst je parten heeft gespeeld, maar ook hoe je er mee hebt leren omgaan. Je verhaal kun je mailen, waarna het in deze rubriek wordt geplaatst.
Mail je eigen verhaal aan faalangst.nl
Tafels...
auteur: Eva, 33 jaar oud. Moeder van twee tieners.
Ik kon niet hoofdrekenen."
Ik ben Eva, 33 jaar oud. Moeder van twee tieners.
Deze week ben ik via de leerproblemen van mijn dochter, nogal geconfronteerd met mijn eigen schoolverleden en de faalangst die ik eraan heb overgehouden.
Ik kon niet hoofdrekenen. Op de basisschool heb ik,(terwijl ik thuis tot vervelens toe had geoefenend , goefend en nog eens geoefend had, ) van mijn juf keer op keer op mijn kop gekregen en zelfs voor gek gezet in de klas omdat ik als enige in de 5-de klas nog de tafels niet kende.
Daarbij was mijn zusje die bij me in de klas zat wel een snelle leerling. Bij ons thuis had ik een leuke jeugd. Pappa was succesvol in zaken omdat ie keihard werkte.
Ik durfde mijn mond niet meer open te doen in de klas. Vooral niets vragen en als ik een beurt kreeg was ik bang dat de juf boos zou worden omdat ik te lang moest nadenken (de tafels moesten er immers ook meteen uitrollen) aan mijn inzet lag het niet dus dacht ik dat ik dom was. Nooit werd er geken naar waar ik goed in was.
Ik zat veel in mijn eigen wereldje en schreef de prachtigste gedichten. Niet dat iemand daar interesse in had. Mijn vader stak zijn negatieve mening over de softe sector
en zogenaamde geitenwollensokken types niet onder stoelen of banken. In de pubertijd wist ik me geen daarom raad met mijn voorkeur voor poezie, schrijven en creatieve vakken.
Toen ik riep dat ik iets journalistieks wilde gaan doen was de algemene mening thuis dat ik daar niet hard genoeg voor was en je daarvoor hondsbrutaal moest zijn.
Ik kwam er later achter dat een opleiding in die richting meer mogelijkheden bood dan alleen het journaal.
Ik wist nog maar een ding zeker. Ik wilde moeder worden, Ik touwde jong en kreeg mijn dochter toen ik 22 was.
Mijn dochter is nu 11 en zit in groep acht. In groep 4 en 5 kreeg ze voortdurend extra rekenwerk mee, DE TAFELS. Ze kreeg het ook met veel oefenen niet in haar hoofd. En daardoor had ze moeite het tempo op school bij te houden. Wie rekenen niet af heeft gaat vanmiddag niet knutselen werd door de juf geroepen.
halverwege groep 5 kwam mijn meisje dagelijks boos of verdrietig uit school. Ik heb buiten de school om een orthopedagoog ingeschakeld omdat ik niet langer wilde wachten met een kind dat zo in de knoop raakte. Ze had nergens vertrouwen meer in en begon met zenuwen in haar lijf aan opdrachten- ook die ze wel makkelijk kon!
De Orthopedagoog constateerde dat de informatieverwerking in de soep loopt als het teveel word, dyslexie en dyscalculie had ze ook. Hij adviseerde te stoppen met thuis extra rekenen te oefenen. Wat een rust gaf dat. Op school moest ze extra tijd krijgen en mocht ze een tafelkaart naast haar rekenwerk houden.
Die medewerking kreeg ik na intensief pleiten op school wel maar niet van harte. Het is lastig zo’n uitzondering in de groep. Ik heb mijn dochter verteld dat wanneer ze iets niet kan, dat niet erg is. En dat ze vooral de tijd moet nemen. Vanaf toen ging het beter. Ze ging langzaam vooruit en zat beter in haar vel.
Nu heeft ze in groep 8 blijkbaar een juf van de oude stempel die domweg niet accepteert dat er kinderen bestaan die de tafels niet kunnen leren.
Deze juf houd van opschieten en probeert mijn dochter antwoorden af te dwingen bij klassikaal ontleden en rekensommen op het bord.
Mijn dochter zei letterlijk “ als de juf dan wat vraag op die toon lijkt het of ik in een diepe put val “. Nu ik dit opschrijf moet ik zelf vreselijk huilen. Ik herken dat gevoel!
Ze heeft een manier gevonden om het hoofd boven water te houden nlk. Keihard werken en langdurig repeteren op alle leervakken zoals geschiedenis en topografie.
Zo extreem dat ik haar moet dwingen even te pauzeren.
Ik wil vooral dat ze lekker in haar vel zit en in zichzelf gelooft. U begrijpt misschien wel dat ik woedend was toen ik op haar rapport als enige toevoegende opmerking las
‘vooral goed de tafels blijven oefenen hoor!!
Met vriendelijke groet,
Eva