Het is vandaag
Verhalen over faalangst door ouders en kinderen
Veel mensen, jong en oud, hebben ervaringen met faalangst. We zijn benieuwd naar die ervaringen. Laat ons weten hoe faalangst je parten heeft gespeeld, maar ook hoe je er mee hebt leren omgaan. Je verhaal kun je mailen, waarna het in deze rubriek wordt geplaatst.
Mail je eigen verhaal aan faalangst.nl
Faalangst....eehh jaa tuurlijk!?
auteur: Nikitaa van 17
"Ik heb tot een paar maanden terug nooit gedacht dat ik last had van faalangst ofzo; totdat..."
Hallo, ik ben een meisje van 17 jaar, en ik heb tot een paar maanden terug nooit gedacht dat ik last had van faalangst ofzo; totdat mij in de les gewoon even snel tussendoor werd gezegd dat ik last had van faalangst (volgens de lerares). Ik had zoiets van..eehh jaa tuurlijk, ik bedoel ik zit in 4vwo( ben blijven zitten), en ik heb altijd wel m'n zegje, ik sta nooit met mijn mond vol tanden en ben ook altijd om het zo maar even te noemen 'de leukste thuis/op school, waar dan ook' het is gewoon altijd gezellig.
Tot gisteren, toen werd er een spreekbeurt gehouden over faalangst..ik moet zeggen.. ik herkende het gewoon he-le-maal. Gewoon als je bijv. spreekbeurt houd..dat je gaat trillen, blozen of gewoon een knalrood hoofd krijgt, ik neem ook nooit iemand in vertrouwen en mensen komen wel gewoon bij mij praten enzo..als er wat is dan. Ik vind het altijd fijner als mensen wat minder van me weten, zodat ik er ook nooit mee gepakt kan worden ofzo.. en waar ik al helemaal niet tegen kan is uitgelachen worden... dat is nou dan ook weer echt iets waar ik gruwelijk boos om kan worden enzo.
Ik schaam me ook altijd als ik uitgaa, gewoon qua dansen enzoo..natuurlijk..als je een beetje alcohol drinkt word ik daar wel losser van..en dat vind ik ook veel relaxter!
Ik durf niet eens tegen iemand te zeggen dat ik zelf denk dat ik misschien last heb van faalangst..ik maak ook moeilijk vrienden enzo ook altijd via-via, en ik voel me veel prettiger bij mensen als ik ze al wat langer ken.
Die echte proefwerk stress, daar heb ik niet zo'n last van..maar soms als ik gewoon bij iemand iets wil gaan vragen..aan mijn ouders bijvoorbeeld..gewoon of die en die jongen zou mogen blijven slapen..want dat is handiger vanwege dit en dat... ( verder écht zonder andere bedoelingen) dan klopt mijn hart zo ontzettend in mijn keel, in mijn hele lichaam..ik bedoel..het is echt raar: is gewoon om zoiets makkelijks gewoon op een voor mij hele moeilijke manier te moeten vragen. Ik baal er ook echt van moet ik zeggen..ik heb het verder ook nog niet tegen iemand gezegd..niet tegen mijn ouders....helemaal niemand.
Ik denk ook niet dat ik dat ga doen..ik schaam me ervoor denk ik..te erg om erover te praten..
Ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet..,, maar ja... ik zal het wel zien.
Groetjes Nikitaa