Het is vandaag
Verhalen over faalangst door ouders en kinderen
Veel mensen, jong en oud, hebben ervaringen met faalangst. We zijn benieuwd naar die ervaringen. Laat ons weten hoe faalangst je parten heeft gespeeld, maar ook hoe je er mee hebt leren omgaan. Je verhaal kun je mailen, waarna het in deze rubriek wordt geplaatst.
Mail je eigen verhaal aan faalangst.nl
Mijn verhaal
auteur: Anoniem (14)
Het verhaal van een 14-jarig meisje over haar faalangst
Ik ben een meisje van 14.
Ik zit nu in de 2de en aan het begin van dit schooljaar (nu dus ongeveer een half jaar geleden) is het begonnen.
Ik heb nog steeds geen flauw idee waar het ooit door gekomen is maar in ieder geval had ik zo me buien dat ik de hele tijd negatieve dingen over mezelf zei.
Maar zoals ik bij vele verhalen hier lees hebben de mensen met faalangst meestal last van proefwerken waarbij ze dichtklappen en dat is bij mij nou niet echt het geval.
Ik heb het wel meegemaakt hoor dat ik echt dichtklapte, maar het is bij mij vooral dat ik dingen wil maar het niet kan. Want zo vind ik ook sinds ongeveer het begin van dit schooljaar een jongen leuk en vroeger kon ik dan zo op een jonge afstappen en daar een gesprek mee beginnen. Dat is dus nu niet meer zo want ik vind hem al een half jaar leuk en nog steeds alleen ik durf niks tegen hem te zeggen zelfs op msn zeg ik niks. Al mijn vriendinnen rondom mij zeggen alleen maar: "ja je moet gewoon met hem gaan praten". Ik denk dan bij mezelf van ja dat begrijp ik ook wel anders zal ik inderdaad nooit wat met hem krijgen, maar ik kan het gewoon niet. Elke keer dat ik hem zie denk ik van ok nu ga ik wat tegen hem zeggen maar dan durf ik het toch niet. En dat alleen maar omdat ik bang ben om af te gaan. Maar ondertussen zie ik iedereen rondom mij wel gewoon jongens aanspreken die ze leuk vinden en het is dan frustrerend om te weten dat jij dat niet durft. En op moment wordt het bij mij met de dag erger, want ik ben nu nog veel erger over mezelf aan het praten. Zelfs zeg ik dingen tegen mezelf zoals dat ik dom ben en lelijk en dat ik nooit aan vriendjes kom. En ik besef ook dat ik dat zeg maar voor mijn gevoel ik het ook gewoon zo. En nou heb ik wel 1 idee waardoor het zou kunnen komen maar dat vind ik dan alsnog raar want dat heb ik al me hele leven. en dat is dat ik stotter.
Ik begin ook steeds meer te beseffen dat ik hulp moet gaan zoeken maar ik weet niet hoe want ik durf niks tegen me ouders te zeggen erover(zelfde reden waarschijnlijk).
en ik zit er echt heel erg mee want ik heb echt het idee dat ik me hele leven ermee vergal, want ik moet er ook echt elke dag wel om huilen dat ik gewoon niks durf en dat is echt iritant.
Groetjes